Built with Berta.me

  1. Anthropologists in Art presents:
    It Is What Is It
      (De Guerre Lasse)
    by Sebastien Goy

    4 February - 10 March 2012

    Opening: Saturday February 4 at 17:00


    About the exhibition:
     

    Urged by the contemporary exhaustion of the image, French artist Sébastien Goy (1975) explores in his recent works the relationships between picture and materiality. His video installations suggest possible modes of coexistence between physical and pictorial spaces, from playful interaction to melancholic contemplation. “It Is What Is It (De Guerre Lasse)”, his first solo show, centres this investigation on the tenuous object of photography.

    Walter Benjamin affirmed that the work of art lost its aura with the advent of photography and the mechanical reproduction it enabled. In turn, one could lament that photography has lost its aura or be amused to see the biter bitten. Yet Goy’s pieces are not motivated by nostalgia, nor by irony. The dialogue photography entertained with the real seems to have been two long monologues: a plea for faithfulness followed by a bombastic denial, both convinced of their supremacy. To renew this dialogue, the artist does not arbitrate but proposes embedding one with the other, to develop a form of empathy between the parties.

    Some pictures are thus given a specific presence, a physicality endangering their own immateriality, while documentation is alleviated by contemporary visual techniques: The jitter of a sunset recorded in a car is compensated so that the sun can be precisely aligned on the edge joining two projection walls; a few seconds-long shot of a landscape is slowed down to become an animated drawing of fifteen minutes.

    Goy’s practice is informed by a strongly analytical approach. He operates through work-experiments, which distil the essential elements of the photographic process: projection, processing and presentation. Yet the formal exercise is avoided as his artworks lean on a casual photographic practice — shooting snaps and poaching files, each image retaining a personal significance. The alliance in his practice of analytical and casual languages produces what Jorinde B. Seijdel, art historian and critic, for a previous exhibition described as “a delicate reflection on today’s technical and philosophical gestation, status and essence of the image and on our relation to it, how we lose ourselves in it and find ourselves back.”

     About the artist:

    Sébastien Goy (France, 1975) earned his BFA from the Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. He previously received a Master's degree in telecommunications and a Master of Advanced Studies in artificial intelligence and pattern recognition.

    Initially concerned with the interactions between knowledge and visual art, his practice progressively shifted toward the image itself. For the exhibition “First We Take Manhattan” (BasisBuro, 2009), Goy proposed the contemplative registration of a firework in daylight.

    For “Rietveld in the Oude Kerk” (Old Church, 2011), he copied drawings of dying superheroes, drawings which appropriated themselves the painterly subject of La Pietà. “A Picture Of Blindness”, his soon-to-be-published BFA thesis, explores invisibility as a counter-strategy to the appetite, dominant in contemporary art, for visual impact. As an experiment within this context, he re-enacted in “Taking Place” (Stedelijk Museum, 2011) the gesture of Yves Klein by placing there an invisible work, without authorization. The picture became prominently the focus of his artistic investigation in “4 Works” (Rietveld Academie, 2011), his graduation show, which examined some conditions of formation and existence of the image.

    - Read more HERE - www.sebastiengoy.net

     


     

    NEDERLANDS


    Anthropologists in Art presenteren:
    It Is What Is It
      (De Guerre Lasse)
    door Sebastien Goy

    4 Februari - 10 maart 2012

    Opening: Zaterdag 4 Februari, 17:00-19:00

     

    Over de expositie:

    Aangespoord door de hedendaagse uitputting van het beeld, onderzoekt de Franse kunstenaar Sebastien Goy (1975) in zijn recente werken de relatie tussen beeld en materialiteit. Zijn video-installaties wijzen op mogelijke vormen van co-existentie tussen fysieke en beeldende ruimtes, van speelse interactie tot melancholische contemplatie. "It Is What Is It (De Guerre Lasse)", zijn eerste solo show, richt zich op het broze object van de fotografie.

    Walter Benjamin bevestigde dat het kunstwerk haar aura had verloren met de komst van de fotografie en de mechanische reproductie die het mogelijk had gemaakt. Op zich, zou men kunnen zich kunnen beklagen dat fotografie haar aura heeft verloren of geamuseerd zijn dat de hond zelf is gebeten. Toch zijn Goy’s stukken niet gemotiveerd door nostalgie, noch door ironie. De dialoog die fotografie heeft gevoerd met het ‘echte’ lijken twee lange monologen te zijn geweest: een pleidooi voor trouwheid, gevolgd door een bombastische ontkenning, beiden overtuigd van hun suprematie. Om deze dialoog te vernieuwen, tracht de kunstenaar niet zozeer te bemiddelen, maar stelt een inbedding van de één met de ander voor, een vorm van empathie tussen de partijen te ontwikkelen.

    Sommige foto's krijgen dus een specifieke aanwezigheid, een lichamelijkheid die een gevaar voor hun eigen immaterialiteit vormt, terwijl de documentatie wordt verzacht door hedendaagse beeldende technieken: Het schuddende van een zonsondergang die in een auto is opgenomen wordt gecompenseerd zodat de zon nauwkeurig kan worden geprojecteerd op de rand van twee projectiemuren, een shot van een landschap van een een paar seconden wordt vertraagd om te verworden tot een geanimeerde tekening van vijftien minuten.

    Goy’s praktijk is geïnformeerd door een sterk analytische benadering. Hij opereert door middel van werk-experimenten, die de essentiële elementen van het fotografisch proces destilleren: projectie, verwerking en presentatie. Toch wordt de formele oefening vermeden aangezien zijn kunstwerken leunen op een ongedwongen fotografische praktijk - snapshots schieten en bestanden stropen; elk beeld behoudt een persoonlijke betekenis. De verbintenis in zijn praktijk tussen de analytische en de informele taal leidt tot wat Jorinde Seijdel B., kunsthistoricus en criticus, met betrekking tot een vorige tentoonstelling, omschreef als " Een delicate reflectie over de hedendaagse technische en filosofische wording, status en essentie van het beeld en hoe wij daar tegenover staan, ons erin verliezen en in terugvinden. "